آيا ترتيب تولد در شخصيت افراد موثر است؟

آيا فكر مي كنيد اينكه فرزند چندم خانواده باشيد، مي تواند بر شكل گيري شخصيت شما تاثير گذار باشد؟ اين مقاله را با ما دنبال كنيد تا به همه چيز در اين رابطه ‌پي ببريد! تك فرزندان: نقاط مثبت: اين افراد همان ها هستند كه دنيا را متحول مي كنند. افرادي تكليف‌گرا، مرتب و منظم، با وجدان و وظيفه شناس و بسيار قابل اطمينان مي باشند. ‌آنها عاشق واقعيت، افكار و انديشه ها و جزئيات هستند و از قبول مسئوليت هاي مختلف واهمه اي ندارند. ‌نقاط منفي: يكي از خصيصه هاي منفي اين افراد، سرسختي و خشونت شديد آنهاست. كمي كينه اي و پرتوقع هستند و معمولاً از قبول اشتباهاتشان سر باز مي‌زنند. ‌به هيچ وجه انتقادپذير نيستند. در برابر ديگران افرادي بسيار حساس و نفوذ پذيرند كه احساساتشان خيلي زود جريحه دار مي شود. فرزندان اول خانواده: نقاط مثبت: آنها ذاتاً فرمانده به دنيا آمده اند. احتمالاً رئيس جمهورها، فضانوردان و مديرعاملا‌ن، همه، فرزندان اول خانواده هستند. فكر مي كنند كه هميشه حق و ‌اولويت در هر كاري با آنهاست. فرزندان اول به دو دسته تقسيم مي شوند؛ پرورش دهندگان افراد مطيع يا متحول كنندگاني سلطه جو. هر دو يكسان هستند فقط از ‌متدهاي مختلفي استفاده مي كنند. معمولاً فرزندان اول خانواده، افرادي ايرادگير، مشكل پسند و دقيق مي‌باشند و عاشق توجه به جزئيات مسائلند. افرادي وقت ‌شناس، منظم و با كفايتند كه دوست دارند همه چيز به بهترين نحو انجام شود. از مسائل غافلگير كننده نيز به هيچ وجه خوششان نمي آيد. ‌نقاط منفي:

جستارى پيرامون فهم دينى و هرمنوتيک

مفهوم هرمنوتیک
«هرمن» در اساطیر یونانی واسطه ای بین خدایان و آدمیان بود که سخن خدایان را برای آدمیان تفسیر می کرد. از این رو، در زبان یونانی Hermenion «» به معنای «تفسیر کردن» و «هرمنوتیک» به معنای «تفسیری» یا «وابسته به تفسیر» به کار می رفت.

دانش «هرمنوتیک» از نوزادان بعد از دوران نوزایی (رسانس) در غرب است و تولد آن به قرن هجدهم میلادی باز می گردد. در این دوران، در آثار اندیشمندانی چون دان هایر، یوهانس رامباخ (1693-1735م) و یوهان مارتین کلادنیوس (1710-1759م) «هرمنوتیک» به عنوان «دانش تفسیر» مطرح شد.
اما پدر این دانش «فردریش ارنستدانیل شلایرماخر» (1768-1834م) محسوب می شود که این نوزاد را به بلوغ رساند و این نهال را به درختی تبدیل نمود. وی که تحت تأثیر نگرش کانتی درجستجوی قواعدی عمومی برای تفسیر متن بود «هرمنوتیک متن» را بنیان نهاد.

طبقه بندی «هرمنوتیک»
دانش هرمنوتیک از دو دیدگاه قابل طبقه بندی است:

الف- از دیدگاه کار برد آن
از این زاویه هرمنوتیک را به «هرمنوتیک متن» و «هرمنوتیک فلسفی» تقسیم می کنند. «هرمنوتیک متن» هرمنوتیک شلایرماخر است که به «تفسیر متن» می پردازد و کارکرد «هرمنوتیک» را درحوزه متن می بیند.
«هرمنوتیک فلسفی» هرمنوتیک هایدگر است که «هرمنوتیک» را در ساحت وجودشناسی به کار می گیرد و از آن برای تفسیر هستی بهره می برد.
لکن دراین طبقه بندی باید از اقسام دیگری از هرمنوتیک نیز نام برد مانند «هرمنوتیک روش شناسانه» که هرمنوتیک دیلتای و کاربردی روش شناسانه دارد.
«هرمنوتیک گادامر» نیز آمیزه ای از روش شناسی و وجودشناسی است و در واقع تلاشی برای به ثمر رساندن هرمنوتیک روش شناسانه دیلتای و هرمنوتیک فلسفی هایدرگر محسوب می شود. از یک سو، رو به «حقیقت» دارد و هرمنوتیک هایدگر را دنبال می کند و از سوی دیگر به «روش» می پردازد و کاردیلتای را تکمیل می نماید.

ب- از دیدگاه دوره تاریخی
«هرمنوتیک» به لحاظ تاریخی به سه دوره «کلاسیک»، «مدرن» و «پسامدرن» تقسیم می شود. شلایرماخر و دیلتای چهره های شاخص هرمنوتیک «کلاسیک»، هایدگر وگادامر برجستگان هرمنوتیک «مدرن» و افرادی چون هیرش از افراد مهم هرمنوتیک «پسامدرن» محسوب می شوند.
ویژگی «هرمنوتیک کلاسیک» مطلق گرایی و شاخصه «هرمنوتیک» نسبی گرایی است. «هرمنوتیک پسامدرن» از نقد «هرمنوتیک مدرن» نشأت می گیرد. گاه مانند «هیرش» به سوی هرمنوتیک کلاسیک تمایل دارد و «هرمنوتیک نئوکلاسیک» را سامان می دهد و زمانی مانند دریدا، هابرماس و اینگاردن رو به سوی نوعی نسبی گرایی دارد.

همه چیز در مورد نوروز

نوروز در گاهشماری هجری خورشیدی با اولین روز از فصل بهار مصادف است

نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است.

زمان نوروز

جشن نوروز از لحظه اعتدال بهاری آغاز می‌شود. در دانش ستاره‌شناسی، اعتدال بهاری یا اعتدال ربیعی در نیم‌کره شمالی زمین به لحظه‌ای گفته می‌شود که خورشید از صفحه استوای زمین می گذرد و به سوی شمال آسمان می‌رود. این لحظه، لحظه اول برج حمل نامیده می‌شود،^[۱] و در تقویم هجری خورشیدی با نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین برابر است. نوروز در تقویم میلادی با ۲۱ یا ۲۲ مارس مطابقت دارد.

در کشورهای ایران و افغانستان که گاهشمار هجری خورشیدی به کار برده می‌شود، نوروز، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز، گاهشمار میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود و روز آغاز سال محسوب نمی‌شود.

واژهٔ نوروز

واژه نوروز یک اسم مرکب است که از ترکیب دو واژهٔ فارسی «نو» و «روز» به وجود آمده است. این نام در دو معنی به‌کار می‌رود^:

۱) نوروز عام: روز آغاز اعتدال بهاری و آغاز سال نو
۲) نوروز خاص: روز ششم فروردین با نام «روز خرداد»

ایرانیان باستان از نوروز به عنوان ناوا سرِدا یعنی سال نو یاد می‌کردند. مردمان ایرانی آسیای میانه نیز در زمان سغدیان و خوارزمشاهیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی به معنای سال نو می‌نامیدند.

واژه نوروز در الفبای لاتین

در متن های گوناگون لاتین، بخش نخست واژه نوروز با املای No ،Now ،Nov و Naw و بخش دوم آن با املای Ruz، Rooz و Rouz نوشته شده است. در برخی از مواقع این دو بخش پشت سر هم و در برخی با فاصله نوشته می‌شوند. اما به باور دکتر احسان یارشاطر بنیان‌گذار دانشنامه ایرانیکا، نگارش این واژه در الفبای لاتین با توجه به قواعد آواشناسی، به شکل Nowruz توصیه می‌شود. این شکل از املای واژه نوروز، هم‌اکنون در نوشته‌های یونسکو و بسیاری از متون سیاسی به کار می رود.

تاریخچه

منشا و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست،اما این جشن، تاریخچه ای سه هزار ساله دارد. در برخی از متن های کهن ایران ازجمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن ها، کیومرث به‌عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده است .پدید آوری نوروز در شاهنامه، بدین گونه روایت شده است که جمشید در حال گذشتن از آذربایجان، دستور داد تا در آنجا برای او تختی بگذارند و خودش با تاجی زرین بر روی تخت نشست. با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو نامیدند.

برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به ۵۳۸ سال قبل از میلاد یعنی زمان حمله کورش بزرگ به بابل بازمی‌گردد. همچنین در برخی از روایت‌ها، از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده است.^[اما در اوستا (دست کم در گاتها) نامی از نوروز برده نشده است.