سرمایهداری درک انسان را از گذر زمان، روزها و هفتهها تغییر داد. این کار مردم را بیش از پیش مولّد بار آورد، اما آیا آنها را بیشتر از گذشته خوشحال هم کرد؟
اقتصاد چیست؟ شما ممکن است بگوئید، اقتصاد یعنی این که چگونه افرادی که نمیتوانند آینده را پیشبینی کنند با آن برخورد میکنند.
مردم برای محافظت از خود در برابر فاجعه پول پسانداز میکنند. بانکها برای حسابها بهخاطر وجود ریسک، بهره در نظر میگیرند. افراد سهام را بهخاطر بهدست آوردن سود یک شرکت معامله میکنند. اولین مالیات که برای حمایت از ارتشهای آماده باش پرداخت گردید با آن میتوانستند در صورت تهاجم دشمن به آنها حمله کنند.
خطرات ناشناخته زمان، به شکوفایی اندیشه اقتصادی کمک کرد. اما پس از آن چیزی جالب به وقوع پیوست. مخلوق تبدیل به خالق شد: اقتصاد، زمان را دوباره اختراع کرد. یا اگر بخواهیم کمی واضحتر بگوییم، ، عصر اکتشاف و انقلاب صنعتی، روشی را که مردم برای اندازه گیری زمان استفاده میکردند، درکشان از زمان، احساس و نوع صحبتشان در مورد زمان را کاملا تغییر داد.
فقط فکر کنید: وقتی سر کار هستید دنبال چه میگردید؟ ممکن است به ساعتی فکر کنید که به شما خوش گذشته و یا به آخر هفته فکر کنید و یا اینکه به آیندهای دورتر و به زمان بازنشستگی خود بیندیشید. هرکدام از اینها دورهای مجزا از زمان هستند و هر کدام اختراعی هستند مربوط به 150 سال قبل که تغییرات اقتصادی مسبب آنها بوده است.
کلمه تعطیلات آخر هفته، مخلوق انقلاب صنعتی است؛ زیرا یک هفته کاری گسسته (همراه با تعطیلات) در مزرعهای که نیازمند کار مداوم است، اصلا معنایی ندارد. بازنشستگی، به عنوان یک اصطلاح، به دهه 1600 باز میگردد، همانطور که مربوط به خدمات ارتش هم میشود، اما استفاده مدرن از آن پس از گذار به اقتصاد صنعتی به جریان اصلی تبدیل شد. «ساعت خوش» یک واژه جدید است که از دهه 1950 رواج یافته است که خوشحال کنندهترین زمان برای کسانی بود که با خوشبینی به کار اداری مینگریستند. هم تراز با آن، شعار « خدا رو شکر جمعه فرا رسیده» از دوره تاریخی پس از جنگ جهانی دوم نشات میگیرد… .
سه نیرو به اختراع مدرن زمان کمک کردهاند. اول اینکه، فتح سرزمینهای خارجی در سراسر اقیانوس به ناوبری دقیق به گاهشمارهای دقیق نیاز داشت. دوم اینکه، اختراع راه آهن مستلزم استانداردسازی زمان در سراسر کشور بود که باید جایگزین سیستم محلی برای نگهداری زمان میشد و در این راه از سایه ها و ساعتهای خورشیدی استفاده می کردند. سوم، اقتصاد صنعتی نیازمند قوانین جدید کار بود که تفکر مردم را در مورد کار تغییر داد.
ساعت های جدید امپراتور
تاریخ تکههای زمانی، تاریخ امپراطوریهاست!
مدتها قبل از اینکه ساعت مدرن از فنرها و علائم آشنا استفاده کند، هر تمدن بزرگ تلاش میکرد تا زمان را اندازه گیری کند، و آن هم بدین ترتیب که هر کدام از آنها به روش خاصی شکست میخوردند. در مصر باستان، چین و بینالنهرین، ساعتهای آفتابی و یا ساعتهای سایه ای نیاز به نور آفتاب روشن برای شمارش ساعتها داشتند، به همین خاطراین ساعتها در روزهای ابری قابل استفاده نبودند. برای کنار آمدن با این مشکل، برخی از این تمدنهای باستانی از ساعت «آبی» یا “clepsydra”، استفاده میکردند. این دستگاه وسیلهای است که به طور مداوم آب را از طریق سوراخ کوچک به ظرفی که خطوط نقاشی شدهای در اطراف آن قرار دارد میریزد تا با استفاده از این خطوط زمان را نشان دهد. اما تغییرات جزئی در درجه حرارت میتوانست ویسکوزیته آب و سرعت قطره را تغییر دهد. در روز سرد، آب ممکن بود یخ بزند و با این اتفاق زمان هم یخ میزد.
یکی ازمهمترین کشفیات غیرمنتظره در تاریخ ساعتسازی نیاز به انگیزهها و منابع یک امپراتوری جهانی داشت. در پایان دوران اکتشاف، قدرتهای بزرگ مانند انگلستان، فرانسه و اسپانیا به دنبال هم تلاش میکردند تا به اقیانوس ها راه پیدا کنند، زیرا نمیتوانستند طول جغرافیایی یا پیشرفت خود را به سمت شرق یا غرب دقیقا اندازه گیری کنند. در نتیجه، آنها به سنگها برخورد میکردند و گم میشدند و غذایشان تمام میشد.
به نظر بعضیها، این مشکل به نظر یک مشکل جهتگیری بود. به نظر جان هریسون که یک نجار انگلیسی بود، این مشکل به وضوح یک مسئله مربوط به زمان بود. تصور کنید که یک کشتی با داشتن دو ساعت از لندن به سمت جامائیکا حرکت میکند. اولین ساعت زمان لندن را به خوبی در طول سفر نگه میدارد. ساعت دوم، هر روز در اقیانوس، در هنگام ظهر، زمانی که آفتاب به بالاترین نقطهاش در آسمان میرسد دوباره تنظیم میشود. در نتیجه، تفاوت زمانی بین دو ساعت هنگامی که کشتی به سوی آمریکا حرکت میکند، بیشتر میشود. همانطور که میدانید، زمین هر 24 ساعت 360 درجه چرخش میکند. این به معنای 15 درجه در هر ساعت است. بنابراین، برای هر ساعتی که این دو عدد ساعت از هم جدا بودند، کشتی 15 درجه به سمت غرب و یا حدود 900 مایل دریایی سفر میکرد. این مقدار تقریبا فاصله بین نیویورک و میسوری است که یک منطقه زمانی به حساب میآید.
سناریویی که در بالا مطرح شد یک فرضیه نیست؛ بلکه دقیقا محاسباتی است که هریسون انجام داده است. فاعل کتاب کلاسیک طول جغرافیایی که توسط داوا سوبل نوشته شده هریسون بود که برای ساخت دو ساعت بسیار پیشرفته (از لحاظ فنی: زمانسنج) معروف شد، چون در طول تاریخ بیسابقه بوده است. ساعتهای او به قطره آب، جریان شن و یا حتی نوسان پاندول سنگین متکی نبودند. آنها به اندازه کافی دقیق و با دوام بودند تا بتوانند در سفر اقیانوس ریکیتی مقاومت کنند. اگر بخواهیم از سختیهای او بگوییم همین قدر کافی است که بدانیم او حدود 30 سال را صرف طراحی و بهینهسازی ساعتها کرد و جایزه لوکسی را هم از دولت بریتانیا گرفت.
“امپراتوری بریتانیا صرفا به تکمیل کردن ساعتهای مدرن کمک نکرد، بلکه به محبوب شدن ساعت کمک کرد. در اواخر دهه 1800، ساعتها به عنوان جواهرات زنانه شناخته شدند؛ مردان ساعتهای خود را در جیب نگه میداشتند. اما در مبارزات استعماری مانند جنگ اول بوئر و و جنگ سوم برمه، فرماندهان بریتانیا ساعتهای کوچکی را به مچ دستان سربازان خود میبستند.“
امپراتوری بریتانیا صرفا به تکمیل کردن ساعتهای مدرن کمک نکرد، بلکه به محبوب شدن ساعت کمک کرد. در اواخر دهه 1800، ساعتها به عنوان جواهرات زنانه شناخته شدند؛ مردان ساعتهای خود را در جیب نگه میداشتند. اما در مبارزات استعماری مانند جنگ اول بوئر و و جنگ سوم برمه، فرماندهان بریتانیا ساعتهای کوچکی را به مچ دستان سربازان خود میبستند. رفتن به نبرد با جواهرات زنانه ممکن بود باعث شود تا مردان جنگی بطور یکنواخت کارکرد بدی داشته باشند. اما نوآوری برای هماهنگ کردن حرکات سربازان بسیار مفید بوده است.
تا قبل از جنگ جهانی اول، ساعتها به یکی از لوازم استاندارد برای یونیفرم سربازان تبدیل شد. مردانی که زنده ماندند به خانه برگشتند اما این عادت ساعت گذاشتن را حفظ کردند. به این ترتیب ساعت مچی که به عنوان یک طلا و جواهر برای زنان طراحی شده بود، از طریق جنگ استعماری به صورت یک مدل کاملا مردانه بازاریابی شد. تا پیش از دهه 1930، ساعتهای مچی عادی بود و ساعت جیبی دیگر قدیمی شده بود. خود زمان به یک ضمیمه انسانی تبدیل شده بود.
سفر منطقه زمانی
زمان و فضا، نه تنها در ساختار جهان، بلکه در اصطلاحات زبانی ما هم متصل هستند. ما زمان را یک فاصله میدانیم که به لحاظ لحظه ای (پانزده دقیقه تا پنج) و جغرافیایی (من پنجاه دقیقه از فلان منطقه فاصله دارم) به کار برده میشود. شاید به همین دلیل اختراع یک ماشین برای جابجایی الهام بخش این ایده است که ماشین ممکن است در طول زمان سفر کند.
ظهور راه آهن در دهه 1800، دانشمندان آن دوره را شوکه کرد و درهایی تازه را به سوی پیشرفت باز کرد. ژول ورن در سفر خود به مرکز زمین در سال 1864 یک ماشین را تصور کرد که به جای حرکت به دور زمین، در امتداد محور عمودی زمین حرکت کند و از طریق گوشته کروی آن به سمت داخل برود. در سال 1895، ماشین زمان، شخصیت H.G. Wells در امتداد بعد دیگر، یعنی سوار بر زمان شد، انگارکه خود تاریخ یک خط راه آهن قابل پیمایش از گذشته به آینده است. انسانها از قبل از اوراکل دلفی سعی در پیش بینی آینده داشتند.
کشف قدرت ماشین، به طرق مختلف، کشف آینده بود. جیمز گلیاک درکتاب Time Travel مینویسد: «مسافرانی که در قطارهای راه آهن سوار میشدند، از پنجرههایشان به یک چشم انداز نگاه میکردند و میدیدند که گاوها مانند دوران قرون وسطی در حال شخم زدن بودند، هنوز هم از اسبها برای برداشت و خرمنکوبی استفاده میکردند، در عین حال سیمهای تلگراف آسمان را به دو قسمت تقسیم میکردند». این مسئله باعث نوع جدیدی از سردرگمی و یا تفرقه شد. گلیک این سردرگمی را «ناهنجاری زمانی» مینامد.
ناهنجاری درست است. راه آهن، بحران مدیریت زمان را بر خلاف آنچه انسانها تا به حال تجربه کرده بودند، ایجاد کرد. در دوران پیش از قطار، تمام وقتها محلی بود و بیشتر از زاویه خورشید در آسمان فهمیده میشد. اگر فیلادلفیا و هریسبرگ زمانهای متفاوتی داشتند، هیچ کس متوجه نمیشد، زیرا یکی از ساکنان فیلادلفیا نمیتوانست با تلفن یا راه آهن به هریسبرگ برود تا تفاوت را بیابد. در نتیجه صدها زمان محلی در ایالات متحده وجود داشت.
زمان محلی کاملا برای اقتصاد کشاورزی محلی مناسب بود. اما برای یک شرکت راه آهن و مشتریان آن، یک کابوس بود. تصور کنید که از میان یک ترمینال فرودگاه در حال راه رفتن هستید و میفهمید که پروازهای دلتا و یونایتد در حال حاضر با برنامههای کاملا جداگانهای کار میکنند: یک پرواز یونایتد که سر وقت در ساعت 1 بعد از ظهر پرواز میکند همزمان است با پرواز دلتا که آن هم سر وقت در ساعت 2 بعد از ظهر از زمین بلند می شود. این در حالی است که ساعت روی دیوار نه با پرواز دلتا مطابقت دارد و نه با پرواز یونایتد!
این مسئله به نظر مسخره است اما برای اولین مسافران راه آهن، این سناریو عادی بود. در ایستگاه قطار بوفالو، هر شرکت راه آهن از برنامه زمانی خودش استفاده میکرد. راه آهن مرکزی نیویورک زمان نیویورک را اجرا کرد. برنامه راه آهن میشیگان جنوبی بر اساس زمان محلی کلمبوس، اوهایو اجرا میشد و هر دوی این ساعتها از ساعتی که زمان محلی بوفالو را نشان میداد مجزا بودند.
همانطور که گلیک می نویسد، «وجود راه آهن ایجاد مناطق زمانی را اجتناب ناپذیر ساخت.» شرکتهای راه آهن در نهایت در دهه 1880 با یکدیگر متحد شدند و تصمیم گرفتند که ایالات متحده را به چهار منطقه زمانی استاندارد تقسیم کنند : شرقی، مرکزی، کوهستانی، اقیانوس آرام. لازمهی این کار آن بود که جوامع محلی بهخاطر شکل جدید کنترل زمان تاوان دهند. بهخاطر آنکه در یک کشور مبتنی بر اصول فدرال این کار به خوبی صورت نگرفت. برای بسیاری، استانداردسازی زمان مانند تصاحب حق ملی مردم بود. دیگران ساعت فروشان را متهم میکردند و میگفتند که آنها انقلاب منطقه زمانی را سازماندهی کردند تا مردم ساعتهای مچی و دیواری جدید آنها را بخرند.
“همانطور که گلیک می نویسد، «وجود راه آهن ایجاد مناطق زمانی را اجتناب ناپذیر ساخت.» شرکتهای راه آهن در نهایت در دهه 1880 با یکدیگر متحد شدند و تصمیم گرفتند که ایالات متحده را به چهار منطقه زمانی استاندارد تقسیم کنند : شرقی، مرکزی، کوهستانی، اقیانوس آرام.“
این چهار منطقه در 18 نوامبر سال 1883 تنظیم شده بود. زمان دقیق توسط یک تکنولوژی جدید که به نظر میرسید در درون مرز فضا و زمان نفوذ کرده است دیکته شد و آن چیزی نبود جز تلگراف. سال بعد، کنفرانس بین المللی زمان، برنامهای برای مناطق زمانی جهانی ایجاد کرد.. بنابراین، ساعت مچی و زمان استاندارد (معروف ترین علامت زمان) زاییده سفر بودند.
دیگر کسی درباره مناطق زمانی زیاد شکایت نمیکند، مگر اینکه بهخاطر مناطق زمانی متفاوت از پرواز طولانی خسته شده باشد. در عوض، نفرتمان را از جلو بردن ساعت به میزان یک ساعت در تابستان و عقب آوردن دوباره آن در پاییز برای استفاده بیشتر از نور روز پنهان می کنیم. این کار را بطور اختصاری (DST) میگویند. در ابتدا توسط آلمان برای صرفه جویی در سوخت در طول جنگ جهانی اول DST بنیاد نهاده شد و برای اولین بار در ایالات متحده در همان جنگ پیشنهاد پیشنهاد گردید. برخلاف ایده مردم که صرفه جویی در زمان روز برای کشاورزان به منزله یک هویجِ بیشتر بود، این خرده فروشان شهری بودند که به دنبال صرفه جویی در هزینههای نورمصنوعی جزء مدافعان قوی DSTبودند. در واقع کشاورزان، هدایت کننده تلاش ملی برای لغو زمان صرفه جویی در وقت تابستانی در سال 1919 بودند. DST که مربوط به سالهای دور میشد در سال 1942، هنگامی که فرانکلین روزولت «زمان جنگ» را دو ماه پس از پرل هاربر بنا نهاد، برگشت و تنها در سال 1945 بود که دوباره زمان استاندارد عادی بازگشت. زمان برای هیچ انسانی منتظر نمیماند، اما زمانی که یک ملت در حال جنگ است، این زمان است که مردم را کاملا تحت فشار قرار میدهد.
فراتر از زمان استاندارد، تأثیر دقیقتر راه آهن، اختراع مفهوم شغلی قرن 21 آنها بود که به آن career میگفتند. این کلمه خود یک لغت فرانسوی carrier آمده است که به معنی میدان مسابقه است. با این حال، برای بدست آوردن معنای مدرن، کار نیاز به یک عنصر پیشرفت حرفهای داشت. کارگران مزرعه در اوایل 20 سالگی خود به بالاترین دستمزد دست می یافتند. اما دههها برای کارکنان راه آهن طول کشید تا بالاترین دستمزد را در اواخر دهه 1800 و در اواخر 40 سالگی خود به دست آورند.
همانطور که اقتصاد از شخم زدن به سمت ریل راه آهن تغییر مسیر داد، شکل درآمدزایی افراد هم در کل عمر آنها تغییر کرد. به جای پیشرفت دستمزد، حقوق برای چندین دهه بدون تغییر (یا شاید غیر قابل پیشبینی) باقی ماند. انقلاب صنعتی، منحنی آشنای درآمد را ارائه کرد که کارگران مدرن آن را تشخیص دادند. این منحنی اینگونه بود که حقوق و دستمزد به تدریج تا اواسط سن افزایش مییافت و سپس به دنبال آن به آهستگی کاهش پیدا میکرد. به همین ترتیب، اقتصاد صنعتی مفهوم یک حرفهی مدرن را به وجود آورد و گذر زمان را برای کارگرانِ نقطهی عطف قرن، از نظر مادی مهم کرد.
کار برای آخر هفته
«برنامه زمانی شما چطوره؟»
این سوال یکی از شایعترین سوالات قابل تصور در یک محل کار مدرن است. اما اگر از کسی در دهههای 1400 یا 1700 میلادی میپرسیدید، در مورد سوال شما هیچ نظری نداشت. کلمه انگلیسی «برنامه» در زبان انگلیسی به قرون وسطی برمیگردد، زمانی که برای صد ها سال این کلمه صرفا به معنای یک تکه کاغذ بود که برنامه را روی آن مینوشتند و بس. اما تعریف مدرن، یک ترتیب منظم از رویدادها و زمانها، اختراعی بسیار جدیدتر از این کلمه است که در اواخر دهه 1800 ایجاد شد. این کلمه برای اولین بار در لیست شرکتهای راه آهن برای حرکت قطار از مبدا استفاده میشد.
نیم قرن بعد، صنعتگران آمریکایی از بهینه سازیِ برنامههای خوب، به تنگ آمدند. اگر اواخر قرن نوزدهم زمان را به یک شیفتگی فرهنگی تبدیل کرد، قرن بیستم آن را تبدیل به یک بازار فروش کرد.
رساله بهرهوری فردریک وینسلو تیلور کار را به فعالیت های گسسته تقسیم کرد و «به حداکثر رساندن تولید» در طول زمان را تشویق کرد، در حالی که اغلب، به این فکر میکردند که چگونه «دستمزد» را در طول زمان به حداقل برسانند. اولین استفاده از ساعت برای علامتگذاری ساعات ورود و خروج کارگران، بههمراه تئوری مدیریت تیلور شکل گرفت. ساعتها که زمانی یک ابزار هماهنگکننده نظامی بودند، حال به وسیلهای برای حفظ کارامدی کارخانه تبدیل شده بودند. حتی تولیدکنندگان ساعتها، ساعت را به عنوان ابزاری برای کارمند «سودآور» تبلیغ میکردند.
همچنین، تاریخ طولانی جنبش کارگری ایالات متحده تلاشی بود برای حرکت از یک تعهد بدون محدودیت، به سمت کار کردن در یک محدوده زمانی که چارچوب قانون، آن را مشخص می کند. این تلاشها برای محدود کردن روز و هفته کاری صورت پذیرفت و اعتراضی بود برای اصلاح زمان . بعضی از اولین اعتراضات کارگری در ایالات متحده، اعتراض برای رسیدن به یک روز کاری 10 ساعته نامیده میشد، چیزی که کارگران امروزی آن را وحشتناک میخوانند.
“ساعتها که زمانی یک ابزار هماهنگکننده نظامی بودند، حال به وسیلهای برای حفظ کارامدی کارخانه تبدیل شده بودند. حتی تولیدکنندگان ساعتها، ساعت را به عنوان ابزاری برای کارمند «سودآور» تبلیغ میکردند.“
اما آنها باید از یک جایی شروع می کردند، زیرا برای کارکنان نساجی در اوایل دهه 1800، دوازده ساعت کاری در روز، چیز معمول و رایجی بود. در سال 1840 مارتین ون بورن، دستور اجرایی برای یک ساعت کاری 10 ساعته را امضا کرد. پیش از دهه 1860، لیگهای بزرگ هشت ساعته و شوالیههای کارگری، در تلاش بودند تا دو ساعت دیگر را از هفته کار حذف کنند. در سال 1868، رئیس جمهور اولیسس اس گرانت، یک اعلامیه را برای ایجاد یک روز کاری هشت ساعته برای کارمندان دولت امضا کرد. این قانون در سال 1915 شامل کارگران راه آهن هم شد و سپس به کل بخش خصوصی تحت قانون منصفانه استانداردهای کار در سال 1937 تعمیم یافت. به زودی توجه جنبش کارگری از روز کاری به هفتهی کاری معطوف شد و از یک تعطیلات آخر هفته دو روزه حمایت کرد. بین سالهای 1920 و 1927 تعداد شرکتهای بزرگ با ارائه هفتههای کاری پنج روزه رسمی به میزان هشت برابر افزایش یافتند.
همه گفته اند که در یک قرن و نیم گذشته ، هفته کاری از 10 ساعت در روز و شش روز در هفته، در دهه 1880 به هشت ساعت در روز و پنج روز در هفته، کاهش یافت که این مسئله یک کاهش 33 درصدی را نشان میدهد. وقت اضافی کجا رفت؟ بسیاری از این وقتها به اوقات فراغت تبدیل شد. حجم زیاد رسانه ای که در قرن گذشته رشد کرده است، از جمله مجلات هفتگی، فیلمها، رادیو، تلویزیون، تلویزیونهای کابلی و رسانههای اجتماعی، بر منابع و انبوهی از توجه متکی است، که تنها به دلیل کاهش ساعت کاری در هفته این میزان از اوقات زیاد شده بود.
خانه زمان
فیزیکدانان کوانتومی می گویند گذشته و آینده توهم است. آنها می گویند زمان بیشتر شبیه فضا است. چیزی است که صرفا وجود دارد اما نباید آشکارا بدان پرداخت. یک خانه را تصور کنید. همه اتاقها صرفا سر جای خود وجود دارند، و این یک توهم است که بگوییم یک اتاق «بعد» یا «قبل» از اتاق دیگری بهوجود آمده است. در عوض، آگاهی هر فردی که از میان خانه عبور میکند، این توهم را ایجاد می کند که توالی اتاقها پشت سر هم وجود دارد.
نظریه کوانتومی زمان، به نظر میرسد که هیچ ارتباطی با تاریخ اقتصادی زمانشناسی ما ندارد. بعضی از دانشمندان میگویند زمان به طور فنی وجود ندارد. شما تصور می کنید که زمان وجود دارد ولی در واقع اینطور نیست. مردم عادی زمان را به عنوان جریان، یک سیل بی نهایت از افتادن مهرههای دومینو، زنجیرهای از وقایع علی و معلولی میبینند که نه لحظاتی چند به جلو میپرد و نه به طور ناگهانی به عقب برمیگردد، بلکه با حرکت ثانیههای قابل پیش بینی لحظه حال میگذرد و با سرعتی ثابت به لحظات بعدی میرود.
هدف از اقتصاد این است که خطرات آینده را مدیریت کند تا زمان را بفهمیم و آن را برای خود به کار گیریم. در دهه1930 جان مینارد کینز، اقتصاددان، پیشبینی کرد که بهرهوری اقتصادی آینده، کار طولانیِ هفته را فقط به 15 ساعت کاهش میدهد. پس خنده دار است که پس از چندین هزاره تفکر در مورد اقتصاد و تکامل، برخی از ثروتمندترین آمریکایی از ثروت خود برای خرید وقت استفاده نکردهاند. آنها از ثروت خود برای خرید کار بیشتر استفاده کردهاند. ثروتمندترین آمریکاییها اکنون ساعتها طولانیتر از چند دهه قبل کار میکنند.
همانطور که نوشتهام، به ویژه مردان ثروتمند آمریکایی در جهان جزء کسانی هستند که دیوانهوار کار میکنند، که ساعتها طولانیتر از افراد ثروتمند خارج از کشور و آمریکاییهای کم درآمد کار میکنند. یافتن چرایی این مسئله دشوار است. شاید تلفنهای همراه، همیشه مثل با یک قلاده به آنها بسته شده است. شاید شکار منزلت اجتماعی و ثروت در میان اغنیاء، یکی دیگر از افسارهایی است که به گردنشان آویخته شده است. یا شاید افراد ثروتمند فقط دوست دارند کار کنند. یعنی همانطور که
اقتصاددان رابرت فرانک نوشت: «ایجاد ثروت برای آنها یک فرآیند خلاقانه است و نزدیکترین چیزی است که آنها را سرگرم میکند.»
یک مطالعه تازه بیانگر آن است که بسیاری از این عاشقان کار ارزش خود را کاملا پشت سر جا گذاشتهاند. ال ای هرشفیلد و کسیه موگیلنر، استادیاران دانشکده مدیریت اندرسون در UCLA، از 4000 آمریکایی با سنین، درآمد و وضعیت تأهل مختلف پرسیدند: آیا پول را قبول میکنید یا زمان را؟ حدود دو سوم از پاسخ دهندگان آنها گفتند که پول را ترجیح میدهند.
اما کسانی که به زمان نسبت به پول ارزش بیشتری میدادند خوشحالتر بودند، حتی اگر محققین درآمدشان را کنترل میکردند. در میان افرادی با درآمد مشابه بالا، کسانی که بیشتر از زندگی راضی بودند، کسانی بودند که به احتمال زیاد زمان را انتخاب کردند.
خیلی از چیزهایی که ما اکنون به آن، زمان میگوییم، یک افسانه جمعی است که توسط امپراطوران، صنعتگران، معترضین و متفکران ایحاد شده است. پس اینکه بگوییم، شادترین کارگران کسانی هستند که در ازای کار کردن بهجای پول زمان میخرند، کنایه آمیز حرف زده ایم.
منبع:باشگاه اندیشه
